powód:
ul.
pozwany: Samodzielny Publiczny Zakład Opieki Zdrowotnej
ul.
wartość przedmiotu sporu
10 000, 00 ( dziesięć tysięcy ) złotych
P O Z E W
Wnoszę o:
1. Nakazanie pozwanemu do udzielenia powodowi czasu wolnego
w zamian za ponadnormatywną pracę z uwzględnieniem pracy w
porze nocnej począwszy od dnia 1 maja 2004 r.
2. Zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda kosztów procesowych
według norm przepisanych.
3. Nadanie wyrokowi klauzuli natychmiastowej wykonalności
Ponadto wnoszę:
- Rozpoznanie sprawy pod nieobecność powoda.
- Dopuszczenie dowodów z moich akt osobowych, do prowadzenia
których zobowiązany jest pozwany.
U Z A S A D N I E N I E
Powód
jest zatrudniony na stanowisku lekarza w pozwanym Samodzielnym Publicznym
Zakładzie Opieki Zdrowotnej w od dnia ............... r. do chwili
obecnej.
W miesiącu maju 2004 r. pozwany zobowiązał mnie do pełnienia
dyżurów lekarskich w wymiarze: ............... dyżury 24
godzinne, oraz ............... dyżury o czasie trwanie 16 godzin
i 25 minut.
W miesiącu czerwcu 2004 r. pozwany zobowiązał mnie do pełnienia dyżurów lekarskich
w wymiarze: ............. dyżury 24 godzinne, oraz ............. dyżury o
czasie trwania 16 godzin i 25 minut.
Dowód: Grafiki dyżurów medycznych pełnionych przez lekarzy
w maju i czerwcu
2004 roku zatwierdzone przez Pana Dyrektora SP ZOZ .
W
pierwszych tygodniach maja 2004 r. łączny wymiar czasu pracy powoda miał
wynosić ..... godziny. Liczba ta stanowi sumę godziny dyżurów oraz 151,60
godzin pracy ( 7,58 godziny x 5 dni x 4 tygodnie ) wynikającej
z etatowego zatrudnienia, zgodnie z obowiązującym w służbie zdrowia 37,90
godzinnym tygodniowym wymiarem czasu pracy.
W pierwszych tygodniach czerwca 2004 r. łączny wymiar czasu
pracy powoda
wyniósł .......... godziny. Liczba ta stanowi sumę .......
godziny dyżurów, oraz ........ godzin pracy wynikającej z etatowego
zatrudnienia.
Powyższe postępowanie pozwanego, tj. zobowiązywanie powoda
do pracy we wskazanych powyżej wymiarach czasu pracy pozostaje
w sprzeczności z postanowieniami Dyrektywy Rady nr 93/104/WE
z dnia 23 listopada 1993 r. dotyczącej niektórych aspektów
organizacji czasu pracy, która w tej sprawie winna być bezpośrednio
stosowana.
Rzeczpospolita Polska w negocjacjach z Unią Europejską przyjęła
ww. dyrektywę bez zastrzeżeń i nie występowała o okresy przejściowe,
co skutkuje obowiązkiem pełnej implementacji jej postanowień
z datą 1 maja 2004 r.
Transpozycja unormowań dyrektywy znalazła odbicie w nowelizacji
kodeksu pracy. I tak zgodnie z art. 132 § 1 kodeksu pracy
pracownikowi przysługuje w każdej dobie prawo do co najmniej
11 godzin nieprzerwanego odpoczynku,
a w myśl art. 133 § 1 kodeksu pracy ma on w każdym tygodniu
prawo do co najmniej 35 godzin nieprzerwanego odpoczynku
w każdym tygodniu, obejmującego co najmniej 11 godzin nieprzerwanego
odpoczynku dobowego.
W odniesieniu do dyżurów przepis art. 151 5 § 1 stanowi, iż
pracodawca może zobowiązać pracownika do pozostawania poza
normalnymi godzinami pracy w gotowości do wykonywania pracy
wynikającej z umowy o pracę w zakładzie pracy lub w innym miejscu
wyznaczonym przez pracodawcę, przy czym mimo, iż zgodnie z
§ 2 niniejszego artykułu czasu dyżuru nie wlicza się do czasu
pracy (o ile pracownik podczas dyżuru nie wykonywał pracy)
to jednak czas dyżurów nie może naruszać prawa pracownika do
odpoczynku przewidzianego w art. 132 i 133 kodeksu pracy.
W związku z tym czas dyżuru i czas pracy powinny być tak skorelowane
aby zapewniony został odpoczynek w wymiarze przewidzianym w
cytowanych przepisach.
Przy istnieniu bardziej szczegółowej regulacji niż kodeks pracy,
regulacja ta winna być stosowana w pierwszej kolejności.
Ustawą wyższym stopniu szczegółowości jest bez wątpienia ustawa
o zakładach opieki zdrowotnej,
odnosząca się również do pracy lekarzy. Przepisy ww. nie zostały
dostosowane do wymogów przewidzianych
w dyrektywie, w szczególności zaś w przepisie art. 32 j ustawy,
dotyczącym dyżurów medycznych nie znalazł się zapis dotyczący
prawa do odpoczynku. Powyższe winno skutkować, przy zastosowaniu
ogólnych zasad prawa europejskiego, w tym zasady pierwszeństwa
prawa wspólnotowego przed prawem krajowym, bezpośrednim stosowaniem
dyrektywy Rady nr 93/104/WE z dnia 23 listopada 1993r.
Warunkiem zastosowania dyrektywy wprost jest warunek jasności
i bezwarunkowości jej postanowień. Przywołana dyrektywa, która
obejmuje swym zakresem podmiotowym także lekarzy, taki wymóg
spełnia. Definiuje ona w sposób jasny i precyzyjny pojęcia
czasu pracy, który rozumiany jest czas w którym pracownik pracuje
będąc w dyspozycji pracodawcy wykonuje obowiązki zgodnie
z krajowymi przepisami i praktykami. Ww. dyrektywie znane jest
również pojęcie „okres odpoczynku”, określając go jako każdy
okres który nie jest czasem pracy. Należy również uwzględnić
orzecznictwo Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości w Luksemburgu
które to stanowi integralną część prawa europejskiego tworząc
tzw. aquis comunataire.Jak wynika z orzeczeń Simap (C-3003/98,
[2000] ECR-I 7963) oraz Jaeger (C-151/02) czas dyżuru winien
być traktowany jako czas pracy. Pojęciu czasu pracy należy
stanowczo przeciwstawić pojęcie czasu wolnego (czasu odpoczynku)
a to z uwagi na to iż wzajemnie się wykluczają. Czas pozostawania
na dyżurze bezsprzecznie nie jest czasem odpoczynku. Zdaniem
Trybunału, decydującym czynnikiem przy ocenie czy czas w
którym lekarze pozostają do dyspozycji w szpitalu posiada cechy
charakterystyczne
czasu pracy w rozumieniu dyrektywy 93/104/WE jest ich obowiązek
obecności w miejscu wyznaczonym przez pracodawcę w celu natychmiastowego
wykonywania czynności zawodowych.
Co
więcej, wydłużenie dziennego czasu pracy zgodnie z art. 17 przedmiotowej
dyrektywy z jednoczesnym skróceniem dziennego czasu odpoczynku, w szczególności
w szpitalach i podobnych instytucjach, musi w zasadzie być
zrekompensowane przez przyznanie, przed rozpoczęciem kolejnego
okresu pracy, czasu odpoczynku składającego się z następujących
po sobie godzin równych temu skróceniu. W żadnym wypadku,
redukcja
dziennego czasu odpoczynku nie może prowadzić do przekroczenia
przewidywanego w art. 6 dyrektywy 93/104/WE tygodniowego
czasu pracy.
Mając powyższe na względzie wniosek o bezpośrednie zastosowanie
postanowień dyrektywy 93/104/WE jest uzasadniony.
Legitymację procesową bierną pozwanego uzasadnia fakt, iż zatrudnia
on powoda, przy czym warunki zatrudnienia, a dokładnie czas
pracy pozostają w sprzeczności z dyrektywą 93/104/WE. Co prawda
to państwo członkowskie zobligowane jest do transpozycji postanowień
dyrektyw, z czym związane jest zagadnienie horyzontalnego i
wertykalnego wiązania dyrektyw, to równocześnie we wspólnotowym
porządku prawnym funkcjonuje szerokie pojęcia państwa. Zgodnie
z orzecznictwem Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości za
państwo w sytuacji nie implementowania dyrektywy uznaje się
również szpitale publiczne.
Mając powyższe na względzie wnoszę jak w petitum pozwu.
W załączeniu odpis pozwu
