Miejscowość dnia.......
Sąd Okręgowy w ..........
(lub Sąd Rejonowy w ............ jeżeli kwota nie przekracza 30.000PLN)
Wydział Pracy
powód: Imię i nazwisko
miejsce zamieszkania
pozwany: Samodzielny Publiczny Zakład Opieki Zdrowotnej
..................
adres
w.p.s. ..................
POZEW
Wnoszę o:
1. Zasądzenie od pozwanego Samodzielnego Publicznego Zakładu
Opieki Zdrowotnej w ................... tytułem odszkodowania
za ponadnormatywną pracę w wysokości ..........................
z uwzględnieniem pracy w porze nocnej począwszy od dnia 1 maja
2004r.
2. Zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda kosztów procesowych
według norm przepisanych.
3. Nadanie wyrokowi klauzuli natychmiastowej wykonalności
Ponadto wnoszę:
ˇ Rozpoznanie sprawy pod nieobecność powoda;
ˇ Dopuszczenie dowodu z moich akt osobowych do prowadzenia,
których zobowiązany jest pozwany
UZASADNIENIE.
Powód jest zatrudniony na stanowisku lekarza w pozwanym Samodzielnym
Publicznym Zakładzie Opieki Zdrowotnej w ...................
od dnia ................ do chwili obecnej. W miesiącu maju
2004r. pozwany zobowiązał mnie do pełnienia dyżurów lekarskich
w wymiarze 3 dyżury 24 godzinne oraz 3 (trzy) dyżury o czasie
trwanie 16 godzin i 25 minut.
Dowód:
Grafik dyżurów medycznych pełnionych przez lekarzy w maju
2004r. zatwierdzony przez Pana Dyrektora SP ZOZ w .....................
Przy uwzględnieniu godzin dyżuru łączny wymiar czasu pracy
pozwanego w pierwszych tygodniach maja 2004r. wyniósł 271,
23 godziny. Liczba ta stanowi sumę 121,23 godziny dyżurów oraz
150 godzin pracy (37,5 godziny x 4 tygodnie) wynikającej z
etatowego zatrudnienia, zgodnie z obowiązującym w służbie zdrowia
37,5 godzinnym tygodniowym wymiarem czasu pracy.
Powyższe postępowanie pozwanego, tj. zobowiązywanie powoda
do pracy we wskazanym powyżej wymiarze czasu pracy pozostaje
w sprzeczności z postanowieniami Dyrektywy Rady nr 93/104/WE
z dnia 23 listopada 1993r. dotycząca niektórych aspektów organizacji
czasu pracy, która w niniejszej sprawie winna być bezpośrednio
stosowana.
Rzeczpospolita Polska w negocjacjach z Unią Europejską przyjęła
ww. dyrektywę bez zastrzeżeń i nie występowała o okresy przejściowe,
co skutkuje obowiązkiem pełnej implementacji jej postanowień
z datą 1 maja 2004r. Transpozycja unormowań dyrektywy znalazła
odbicie w nowelizacji kodeksu pracy. I tak zgodnie z art. 132
§ 1 kodeksu pracy pracownikowi przysługuje w każdej dobie prawo
do co najmniej 11 godzin nieprzerwanego odpoczynku, a w myśl
art. 133 § 1 kodeksu pracy ma on w każdym tygodniu prawo do
co najmniej 35 godzin nieprzerwanego odpoczynku w każdym tygodniu,
obejmującego co najmniej 11 godzin nieprzerwanego odpoczynku
dobowego. W odniesieniu do dyżurów przepis art. 151 5 § 1 stanowi,
iż pracodawca może zobowiązać pracownika do pozostawania poza
normalnymi godzinami pracy w gotowości do wykonywania pracy
wynikającej z umowy o pracę w zakładzie pracy lub w innym miejscu
wyznaczonym przez pracodawcę, przy czym mimo, iż zgodnie z
§ 2 niniejszego artykułu czasu dyżuru nie wlicza się do czasu
pracy (o ile pracownik podczas dyżuru nie wykonywał pracy)
to jednak czas dyżurów nie może naruszać prawa pracownika do
odpoczynku przewidzianego w art. 132 i 133 kodeksu pracy. W
związku z tym czas dyżuru i czas pracy powinny być tak skorelowane
aby zapewniony został odpoczynek w wymiarze przewidzianym w
cytowanych przepisach.
Przy istnieniu bardziej szczegółowej regulacji niż kodeks pracy,
regulacja ta winna być stosowana w pierwszej kolejności. Ustawą
wyższym stopniu szczegółowości jest bez wątpienia ustawa o
zakładach opieki zdrowotnej, odnosząca się również do pracy
lekarzy. Przepisy ww. nie zostały dostosowane do wymogów przewidzianych
w dyrektywie, w szczególności zaś w przepisie art. 32 j ustawy,
dotyczącym dyżurów medycznych nie znalazł się zapis dotyczący
prawa do odpoczynku. Powyższe winno skutkować, przy zastosowaniu
ogólnych zasad prawa europejskiego, w tym zasady pierwszeństwa
prawa wspólnotowego przez prawem krajowym, bezpośrednim stosowaniem
dyrektywy Rady nr 93/104/WE z dnia 23 listopada 1993r.
Warunkiem zastosowania dyrektywy wprost jest warunek jasności
i bezwarunkowości jej postanowień. Ww. dyrektywa, która obejmuje
swym zakresem podmiotowym także lekarzy, taki wymóg spełnia.
Definiuje ona w sposób jasny i precyzyjny pojęcia czasu pracy,
który rozumiany jest czas w którym pracownik pracuje będąc
w dyspozycji pracodawcy wykonuje obowiązki zgodne z krajowymi
przepisami i praktykami. Ww. znany jest również pojęcie okres
odpoczynku, określając go jako każdy okres który nie jest
czasem pracy. Należy również uwzględnić orzecznictwo Europejskiego
Trybunału Sprawiedliwości w Luksemburgu które to stanowi integralną
część prawa europejskiego tworząc tzw. aquis comunataire. Jak
wynika z orzeczeń Simap (C-3003/98, [2000] ECR-I 7963) oraz
Jaeger (C-151/02) czas dyżuru winien być traktowany jako czas
pracy. Pojęcie czasu pracy należy stanowczo przeciwstawić pojęciu
czasu wolnego (czasu odpoczynku) a to z uwagi na to iż wzajemnie
się wykluczają. Czas pozostawania na dyżurze bezsprzecznie
nie jest czasem odpoczynku. Zdaniem Trybunału decydującym czynnikiem
przy ocenie czy czas w którym lekarze pozostają do dyspozycji
w szpitalu posiada cechy charakterystyczne czasu pracy w rozumieniu
dyrektywy 93/104/WE jest ich obowiązek obecności w wy miejscu
wyznaczonym przez pracodawcę w celu natychmiastowego wykonywania
czynności zawodowych. Co więcej, wydłużenie dziennego czasu
pracy zgodnie z art. 17 przedmiotowej dyrektywy z jednoczesnym
skróceniem dziennego czasu odpoczynku, w szczególności w szpitalach
i podobnych instytucjach, musi w zasadzie być zrekompensowane
przez przyznanie, przed rozpoczęciem kolejnego okresu pracy,
czasu odpoczynku składającego się z następujących po sobie
godzin równych temu skróceniu. W żadnym wypadku, redukcja dziennego
czasu odpoczynku nie może prowadzić do przekroczenia przewidywanego
w art. 6 dyrektywy 93/104/WE tygodniowego czasu pracy.
Mając powyższe na względzie wniosek o bezpośrednie zastosowanie
postanowień dyrektywy 93/104/WE jest uzasadniony.
Legitymację procesową bierną pozwanego uzasadnia fakt, iż zatrudnia
on powoda, przy czym warunki zatrudnienia, a dokładnie czas
pracy pozostają w sprzeczności z dyrektywą 93/104/WE. Co prawda
to państwo członkowskie zobligowane jest do transpozycji postanowień
dyrektyw, z czym związane jest zagadnienie horyzontalnego i
wertykalnego wiązania dyrektyw, to równocześnie we wspólnotowym
porządku prawnym funkcjonuje szerokie pojęcia państwa. Zgodnie
z orzecznictwem Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości za
państwo w sytuacji nie implementowania dyrektywy uznaje się
również szpitale publiczne.
Mając powyższe na względzie wnoszę jak w petitum pozwu.
Podpis powoda
Plik
do pobrania w wersji Worda - tutaj
